Vigdís Finnbogadóttir greindist með brjóstakrabbamein árið 1977. Grein um Vigdísi var að finna í Bleika slaufu blaði Krabbameinsfélagsins sem kom út þann 6. október.

Í bókinni Vigdís - kona verður forseti, sem kom út fyrir tveimur árum, segir hún frá því hvernig hún uppgötvaði meinið og fór í skurðaðgerð. Síðan segir hún: „Ég þurfti auðvitað að læra að lifa með þessu en það var samt líf og meira en margir höfðu fengið. Ég gat verið óendanlega þakklát fyrir það“.

Ég þurfti auðvitað að læra að lifa með þessu en það var samt líf og meira en margir höfðu fengið. Ég gat verið óendanlega þakklát fyrir það. Af því að ég lenti síðar í þessu embætti þá vita þetta allir og þá verð ég einhvers konar fyrirmynd á þessu sviði, hef ég orðið vör við. Margar konur segjast hafa hugsað til mín þegar þær fóru í uppskurð, ég hafi lifað þetta af, gegnt mínum störfum og lifað mínu lífi. Það hafi gefið þeim kraft til að takast á við þessa baráttu, því glíma við svona sjúkdóm er alltaf mikil barátta. Krabbamein var mikið feimnismál á þeim tíma sem ég gekk í gegnum þetta. Það hefur breyst alveg gífurlega og mörg félög starfandi sem styðja konur sem lenda í þessum hremmingum og vinna frábært starf. Andlega hliðin er svo mikilvæg, að missa ekki móðinn en halda sönsum, varðveita lífskraftinn hið innra með sér," segir Vigdís.

"Meðal þess sem ég lærði af öllu þessu ferli er að það á alltaf að tala um sjúkdóma. Aldrei að bera sig svo vel að maður tali ekki um þá. Það er líka mikilvægt að gera sér grein fyrir því að það tekur tíma að sætta sig við hlutina. Þú verður að sættast við það sem þú færð ekki breytt en það getur tekið tíma. Hjá mér var þetta alltaf í bakþankanum fyrstu árin. Ég gat aldrei alveg lokað á þá hugsun að ég væri með krabbamein. Og líklega hef ég alla tíð síðan verið meira eða minna merkt af þessu. Að sjálfsögðu. Þess vegna hefur mér alltaf fundist það skylda mín að styðja þetta málefni og hjálpa eins og ég hef getað. Öðrum konum er mikill styrkur að því að vita að við erum margar sem höfum komist í gegnum þetta. Ég get heldur ekki neitað því að þessi lífsreynsla styrkti mig andlega. Ég varð að vera sterk til þess að fara í gegnum þetta og naut þess síðar."