Morgunblaðið birti viðtal við Árelíu Eydísi Guðmundsdóttur dósent við viðskiptadeild HÍ, nýverið, þar sem hún fjallar um að stuðningur fyrirtækis við góð málefni getur aukið ánægju og stolt starfsmannanna. Starfsfólki þykir alltaf gott að finna að störf þeira hafa jákvæð áhrif á samfélagið Æskilegt ef samfélagsábyrgð er hluti af öllum rekstri og stefnu, en ekki aðeins tjaldað á tyllidögu

 

Stuðningur við góð málefni getur ekki aðeins hjálpað fyrirtækjum út á við, heldur einnig inn á við. Árelía Eydís Guðmundsdóttir er dósent við viðskiptadeild HÍ og minnir á að okkur þykir flestum gott að hjálpa öðrum. „Það skiptir miklu máli í starfi fyrirtækja að starfsmennirnir finni merkingu í verkum sínum. Starfsfólk finnur bæði ánægju og stolt í því gildi og mikilvægi sem störf þeirra hafa fyrir aðra. Þegar allt kemur til alls vill fólk ekki aðeins vinna fyrir salti í grautinn, heldur vill það einnig að störf þess hafi góð áhrif. Þessi vissa veitir bæði aukna starfsánægju og lífsfyllingu.“

Árelía nefnir sem dæmi árlegt maraþon Íslandsbanka. „Þar höfum við mjög vel heppnað tilvik, sem auk þess að stuðla að aukinni hreyfingu hjá almenningi kemur nafni bankans vel á framfæri og virkjar starfsmenn með mjög beinum hætti í verkefninu. Annað gott dæmi er rekstur Össurar, og lítill vafi á að það eykur á starfsánægju allra sem þar starfa að vita að bæði með vörunni sjálfri og svo beinum stuðningi fyrirtækisins er verið að gera mikið til að bæta líf fjölda fólks. Hver einn og einasti starfsmaður Össurar er meðvitaður um þetta hlutverk.“

Til að ná sem jákvæðustum áhrifum segir Árelía að fyrirtæki þurfi bæði að huga að því hvað þau vilja gefa, og hverjum. Það sé gömul og jafnvel úrelt nálgun að mæta einfaldlega á staðinn með ávísun í yfirstærð. „Og raunar væri æskilegast aðgóðgerðarstarf og samfélagsleg ábyrgð séu ekki höfð til hliðar í rekstrinum, heldur hluti af öllu starfi, stefnu og svo um leið heildarímynd inn á við og út á við.“

Samfélagsábyrgðin geti þannig ekki bara komið fram í formi gjafa á tyllidögum, heldur verið leiðarstef í allri starfseminni, og ráðið jafnvel smæstu ákvörðunum s.s. hvort eytt er ögn fleiri krónum í að kaupa umhverfisvænt og samfélagsvænt kaffi. „Nokkrar veglegar og áberandi gjafir eru engin töfralausn, og helst þarf samfélagsábyrgðin að vera samofin erfðaefni fyrirtækisins, og vera hluti af því hvernig starfsfólkið upplifir vinnustaðinn dagsdaglega.“

En þegar kreppir að eins og nú er sérlega freistandi að skera niður í útgjöldum til góðgerðarmála og segir Árelía að fyrirtæki verði að gæta sín í niðurskurðinum, en muna líka að ef tekjurnar eru af skornum skammti megi oft leita frumlegra og ódýrari leiða til að styrkja verðugan málstað. „Þegar reksturinn gengur erfiðlega vill stjórnendum oft hætta til að vilja skera niður t.d. í markaðs- og mannauðsmálum, en hlaupa oft á sig enda eru þeir í raun að skera niður lífæðar fyrirtækisins. góðgerðarmálin eiga heima í þessum sama flokki, og skiptir ekki máli hvort það er blússandi gróðatímabil eða erfið kreppa, þetta eru hlutir sem eiga að vera samofnir allri starfseminni.“

Þegar ekki er úr miklum peningum að spila segir Árelía hægt að fara leiðir eins og að starfsmenn verji einum vinnudegi hjá góðgerðafélagi og leggi þar hönd á plóg við eitthvert verkefni, eða þá að veita þurfandi ókeypis aðgang að aðstöðu eða þjónustu sem fyrirtækið selur. „Best af öllu er ef stjórnendur stýra ekki góðgerðarstarfinu einhliða, heldu leyfa starfsfólkinu að koma að því að taka ákvörðun um hvað er gert og hvernig.“