Morgunblaðið tók viðtal við Steinar Aðalbjörnsson varðandi reynslu hans í tengslum við örráðstefnuna Kynlíf og krabbamein sem haldin verður á morgun, fimmtudaginn 19.1.2012 í húsnæði Ráðgjafarþjónustu Krabbameinsfélags Íslands, Skógarhlíð 8 í Reykjavík. Ráðstefnan verður haldin milli 16:30 og 18:00 og mun hollenski læknirinn og kynfræðingurinn Woet Gianoteen halda erindi og Steinar ásamt Hildi Björk Hilmarsdóttur deilda reynslu sinni. 

Fólk hættir ekki að vera kynverur þó að það greinist með krabbamein. Kynlöngunin og kynlífið getur hins vegar breyst meðan á veikindum og meðferð stendur. Í tengslum við samstarfsverkefni Novartis, Sanofi og Landspítala Háskólasjúkrahúss, verður á morgun haldin örráðstefna um kynlíf og krabbamein.

Á ráðstefnunni mun hollenski læknirinn og kynfræðingurinn Woet Gianotten fjalla um það hvernig krabbameinsmeðferð hefur áhrif á kynlíf og kyngetu og síðast en ekki síst um mikilvægi þess að ræða á eðlilegan og opinskáan hátt um krabbamein og kynlíf.

Steinar B. Aðalbjörnsson hefur af þessu persónulega reynslu sem hann mun deila á ráðstefnunni. Steinar, sem verður 42 ára í sumar, greindist með krabbamein í eista árið 2000 eftir nokkuð langan aðdraganda.

„Árið 1996 varð ég fyrir því óhappi að bolta var neglt af miklum krafti í punginn á mér. Þetta getur auðvitað alltaf komið fyrir þá sem stunda svona snertiíþróttir. En þetta var verulega vont og hitti eistað mjög illa. Þegar heim kom pissaði ég blóði svo það var greinilega eitthvað að. Ég fór til læknis og fékk einhver lyf þar sem hvítu blóðkornin voru í ólagi. Eftir tíu daga fór ég síðan aftur til læknis sem sagði að þetta væri allt á réttri leið en ég skyldi láta vita ef þetta lagaðist ekki. Síðan liðu fjögur ár og ég er bara þessi týpíski karlmaður sem lætur ekkert vita. Á þessum tíma myndaðist hnútur á annað eistað og svo gerðist það í ársbyrjun 2000 þegar ég settist niður að eistað klemmdist. Fram að því hafði þetta verið vont en ekki nógu slæmt til að þetta háði mér. Þarna hugsaði ég hins vegar að þetta gengi ekki lengur. Ég fór strax til heimilislæknis og upp úr því greindist ég,“ segir Steinar.

Steinar segir óþægindin ekki hafa haft mikil áhrif á karlmennskuímynd sína á meðan hann var með þau í felum. Hann lét þáverandi eiginkonu sína ekki vita þó að það væri óþægilegt þegar þau stunduðu kynlíf og ræddi ástandið ekki við hana fyrr en meinið var orðið að upplýstu krabbameini.

“Það sem skiptir mestu máli í þessu öllu saman er að ræða við þá sem eru manni næstir. Eftir á að hyggja gerði ég alls ekki nóg af því. En þegar fólk skilur vandamálið þá þarf í raun ekkert meira en skilning, ást og umhyggju,“ segir Steinar.

Eistað var fjarlægt með aðgerð en við slíkt tekur hitt eistað alfarið við testósterónframleiðslu. Þetta varir þó aðeins tímabundið og í kringum 2005 fór Steinar því að finna til þreytu og minnkandi áhuga á kynlífi.

„Ég náði honum ekki upp oft á tíðum og fann til flestar þær ástæður sem ég gat fyrir að stunda ekki kynlíf. Það var mjög erfitt fyrir mig að takast á við þetta. Enda er mín skoðun sú að það að menn geti ekki staðið sig í svefnherberginu sé oft spurning um líf eða dauða. Þá á ég við að þetta leggst svo þungt á marga karlmenn. Margir skilja í kjölfarið og leggjast í þunglyndi. Það er mikilvægt að muna að þetta er ákveðið getuleysi sem hægt er að laga og ekki eitthvað sem er manni sjálfum að kenna,“ segir Steinar.

Í ljós kom að testósterónmagnið í líkama Steinars var úr skorðum, sem gerist oft þegar annað eistað er tekið, og því hafði kynlífslöngun hans minnkað til muna.

Það kom að því að Steinar settist niður með Sigurði Björnssyni krabbameinslækni sem vildi að Steinar skoðaði möguleikann á því að fá testósterón. „Í fyrstu vildi ég ekki fá testósterónsprautu því ég sá fyrir mér trítilóðan vaxtarræktarmann. En þetta snerist bara um að ná ákveðnu jafnvægi og ég var í raun erfiðari í skapi af því að mig vantaði þetta. Ég kannaði málið áður en ég tók þá ákvörðun að nota testósterón enda vildi ég virkilega fá bót meina minna. Síðan þá hefur þetta verið á uppleið. Ég þarf að sprauta mig núna á sjö vikna fresti og er örugglega einn af mjög fáum íslenskum karlmönnum sem er heimilt samkvæmt íslenskum lækningalögum að sprauta sig í rassinn með testósteróni,“ segir Steinar í léttum dúr. En þetta hefur gert það að verkum að almenn orka hans og áhugi á kynlífi yfir höfuð hefur aukist. Hann segir þó testósterónið ekki skipta öllu máli í dag heldur að hann hefur getað talað um vandamálið. Með þessu sé til að mynda auðveldra að viðhalda nánd við maka sem geri kynlífið um leið betra.

Mikilvægt er að þeir sem greinast með krabbamein geti rætt á eðlilegan og opinskáan hátt um kynlíf sitt á meðan á veikindum og meðferð stendur. Sem skref til að opna umræðuna verður á morgun haldin örráðstefnan Kynlíf og krabbamein. Þar mun hollenski læknirinn og kynfræðingurinn Woet Gianotten halda erindi og þau Steinar B. Aðalbjörnsson og Hildur Björk Hilmarsdóttir deila reynslu sinni.